از قواعد خاص دین اسلام، باورمندی به حجت الهی است که بر بنیاد آن حضور پیامبران و امامان الهی در حیات این‌جهانی انسان ضرورت می‌یابد. نوشتار حاضر کوشیده است تا دامنه معنایی حجج الهی را فراتر از انبیاء و امامان الهی بجوید؛ چرا که صرف وجود فرستادگان الهی و جانشینانشان تامین‌کننده وسعت قاعده وَ لِکُلِ‏ قَوْمٍ‏ هاد( رعد / 7 ) نیست پس می‌باید افرادی غیر از نامبردگان در حیطه معنایی حجت الهی بگنجند و خلائی که از آن با عنوان دوران فترت یاد میشود، پر کنند جز این باشد قاعده وَ لِکُلِ‏ قَوْمٍ‏ هاد( رعد / 7 ) هرگز به بار نخواهد نشست. در این میان حضرت ابوطالب برخوردار از ویژیگیهایی است که با حقیقت حجت الهی کاملاً مطابقت دارد ادله‌ای که در دو دسته جلی و خفی یا مطابقی و التزامی جای می‌گیرند؛ افزون بر این، غایت وجودی این نوع از حجتهای الهی را محقق می‌کند آنچه در پایان از پژوهش حاضر به دست آمده است: اثبات حجت الهی بودن حضرت ابوطالب است تا دو مسئولیت خطیر تاریخی را به انجام رساند که عبارت است از حفظ حجت‌ها و بینات الهی پیش از ظهور پیامبر و دوم زمینه سازی های لازم برای ظهور پیامبر است.