یکی از بایستههای پژوهشهای حدیثی و تاریخی دربارهٔ رویدادهای مهم صدر اسلام، تبیین و تحلیل روایات و گزارشهای مربوط به نخستین مسلمان و ایمانآورنده به رسول خدا؟ص؟ است. اهمیت این موضوع و تلاش برای دستیابی به پاسخ آن ازاینروست که نخستین مسلمانبودن، فضیلتی بسیار والا است و وجود روایات معارض در این عرصه، پژوهشی مستقل میطلبد. برایناساس، یافتن پاسخ و ارائهٔ تحلیلی واقعبینانه از میانِ روایات متعدد و مختلف ضرورت مییابد؛ بهویژه آنکه گزارشهای موجود، اولمسلمانبودنِ امیرالمؤمنین علی؟ع؟ را تأیید میکنند و جریانهای خاص سیاسی _ مذهبی در صددِ سلب این فضیلت مهم از آن حضرت با اختصاص این فضیلت به دیگر شخصیتها از طریق جعل روایات بودهاند. پژوهش حاضر با استفاده از روش کتابخانهای و با رویکرد توصیفی _ تحلیلی به بررسی این موضوع پرداخته است. یافتههای این پژوهش نشان میدهد بر اساس روایات و گزارشهای قابل متواتر، امیرالمؤمنین علی؟ع؟ نخستین مسلمان و ایمانآورنده به رسول خدا؟ص؟ است و روایات مربوط به پیشگامی دیگر شخصیتهای صدر اسلام _زید بن حارثه، ابو بکر و حضرت خدیجه؟عها؟_ در ایمانآوردن به رسول خدا؟ص؟ با اشکالات سندی و دلالی مواجه بوده و قابل پذیرش نیست.
لطفی,میلاد , اکبری سولگان,هادی و صفری,اصغر . (1402). نخستین مسلمان بودنِ امیرالمؤمنین علیه السلام بر پایه اثبات تواتر روایات و ردّ گمانههای معارض. امامت پژوهی, 13(1), 255-280. doi: 10.22034/jep.2025.485092.1633
MLA
لطفی,میلاد , , اکبری سولگان,هادی , و صفری,اصغر . "نخستین مسلمان بودنِ امیرالمؤمنین علیه السلام بر پایه اثبات تواتر روایات و ردّ گمانههای معارض", امامت پژوهی, 13, 1, 1402, 255-280. doi: 10.22034/jep.2025.485092.1633
HARVARD
لطفی میلاد, اکبری سولگان هادی, صفری اصغر. (1402). 'نخستین مسلمان بودنِ امیرالمؤمنین علیه السلام بر پایه اثبات تواتر روایات و ردّ گمانههای معارض', امامت پژوهی, 13(1), pp. 255-280. doi: 10.22034/jep.2025.485092.1633
CHICAGO
میلاد لطفی, هادی اکبری سولگان و اصغر صفری, "نخستین مسلمان بودنِ امیرالمؤمنین علیه السلام بر پایه اثبات تواتر روایات و ردّ گمانههای معارض," امامت پژوهی, 13 1 (1402): 255-280, doi: 10.22034/jep.2025.485092.1633
VANCOUVER
لطفی میلاد, اکبری سولگان هادی, صفری اصغر. نخستین مسلمان بودنِ امیرالمؤمنین علیه السلام بر پایه اثبات تواتر روایات و ردّ گمانههای معارض. امامت پژوهی. 1402;13(1):255-280. doi: 10.22034/jep.2025.485092.1633
