مسئلهٔ عصمت امام در امور فردی و اجتماعی، یکی از فروع جدی و مهم بحث از عصمت است. عصمت مطلق امام از ویژگی‌های ضروری او به شمار می‌آید، چراکه امام عهده‌دار هدایت مردم است. مردم نیز به فردی که در کارهای مرتبط با خود و امور شخصی‌اش دچار خطا، سهو و نسیان شود، اطمینان نخواهند کرد. این عدم اطمینان منجر به عدم تبعیت و پیروی مطلق خواهد شد و درنتیجه حکمت و غایت وجود امام نقض می‌شود. بنابراین، امکان خطا و سهو بر امام در هیچ حوزه‌ای ممکن نیست، چراکه جوهرهٔ وجودی و عقلانی امام با توجه به عنایت و توجه ویژه پروردگار و همچنین ویژگی‌های خاص خلقت، پرورش و تربیت فردی، این امکان را از بین می‌برد. امام همواره به‌واسطۀ قدرت عقل و فهم ویژه‌ای که از آن برخوردار است، می‌تواند حوادث و اتفاقات را به‌نحوِ واقعی و شایسته درک نماید و هیچ‌گاه دچار خطا و فراموشی نشود. همان‌گونه که از آیات قرآن و دیگر ادله برمی‌آید، شیطان به‌عنوان عامل اصلی و اساسی مؤثر در فراموشی و سهو آدمی، تواناییِ نقش‌آفرینی و تأثیر بر عقل و ادراک امام را ندارد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی ادلهٔ امکان خطا و فراموشی امامان در امور عادی است. روش تحقیق، توصیفی _ تحلیلی و مبتنی بر منابع کتابخانه‌ای است.
