واژه ی متوسمین از واژگان قرانی است که علی رغم استفاده یک باره آن در قرآن کریم در حیطه های مختلف معارف بسامد پیدا کرده و مورد توجه دانشمندان قرار گرفته است.‌ براین پایه پژوهش پیش رو با روش توصیفی‌ و تحلیلی نخست معنای لغوی و موضوع له و نیز شناخت مؤلفه های معنایی این واژه در استعمالات قرآنی و در نظام معنایی آن بر اساس آموزه های نوین معناشناختی مورد ارزیابی قرار گرفته است و در مرحله ی بعد شناخت مصادیق عینیت یافته ی مؤلفه های مذکور باتوجه به روایاتی که در تفسیر این واژه صادر شده است محطّ نظر و بررسی قرار گرفته است. مجموع روایات یاد شده را می توان به دو دسته تقسیم نمود که در دسته ی اول به روشن بینی خاص برای مومنین اشاره دارد. این معنا به همراه واژه ی فراست مورد تأکید قرار گرفته است. اما بخش گسترده تر و مهم تری از روایات است که تأکید دارد، توسم یکی از حیطه های خاص از دانش معصومین است که مربوط به مقام ولایت آنهاست. که از نسلی به نسلی در میان چهارده معصوم انتقال یافته است. براین پایه بر اساس شواهد و قرائنی که در متن روایات در تفسیر مصداق آیه: « إِنَّ فی‏ ذلِکَ لَآیاتٍ لِلْمُتَوَسِّمین‏» بیان شد است می توان نتیجه گرفت که روایات دسته دوم ناظر به روایات دسته اول و مخصص عمومیت آن ها است و معصومین علیهم السلام تنها مصادیق «مُتَوَسِّمین»خواهند بود.