امامت از اصول مذهب امامیه بوده و مباحث آن از حیث اثبات کبریات و تبیین صغریات به امامت عامه و خاصه تقسیم می شوند و یکی از بحث های مهم در امامت عامه بحث از بایستگی های امام ازجمله صفت علم می باشد. این صفت از جهت ارتباط با عصمت امام و با شناخت امام حق از مدعیان دروغین، دارای جایگاه ویژه ای است. و گستره آن مورد اختلاف زیادی در بین مذاهب کلامی و حتی بین بزرگان مذهب امامیه از حیث شرطیت بعضی از مراتب آن مانند علم به لغات، در امامت، واقع شده است. در این نوشتار با روش توصیفی_ تحلیلی و استفاده از ادله عقلی، مانند لطف و اولویت و حکمت الهی و دلایل نقلی از آیات، مانند آیه تطهیر و روایات متعدد، تحت عناوین گوناگون که در بعضی از آنها علت علم به لغات، امام و حجت خدا بودن بیان شده است؛ لزوم علم به لغات برای امام از جهت امامت و حجت الهی بودن به اثبات رسیده است.
