از قواعد خاصّ دین اسلام، باورمندی به حجت الهی است که بر بنیاد آن، حضور پیامبران و امامان الهی در حیات این­جهانیِ انسان ضرورت می­یابد. نوشتار حاضر کوشیده است دامنۀ معناییِ حجج الهی را فراتر از انبیا و امامان الهی بجوید؛ چراکه صرف وجود فرستادگان الهی و جانشینانشان، تأمین­کنندۀ وسعت قاعدۀ «وَلِکُلِّ قَوْمٍ‏ هَاد»^[1]نیست. پس می­باید افرادی غیر از نام‌بردگان، در حیطۀ معناییِ«حجت الهی» بگنجند و خلائی که از آن با عنوان «دوران فترت» یاد می­شود، پر کنند. جز این باشد، قاعدۀ «وَلِکُلِّ قَوْمٍ‏ هَاد» هرگز به بار نخواهد نشست. در این میان، حضرت ابوطالب برخوردار از ویژگی­هایی است که با حقیقتِ حجت الهی کاملاً مطابقت دارد.ادله­ای که در دو دستۀ جلی و خفی یا مطابقی و التزامی جای می­گیرند، غایت وجودیِ این نوع از حجت­های الهی را اثبات می‌کنند. آنچه از پژوهش حاضر به دست آمده است، اثبات حجت الهی بودنِ حضرت ابوطالب است تا این دو مسئولیت تاریخی را به انجام برساند:1. حفظ حجت­ها و بیّنات الهی پیش از ظهور پیامبرصلی الله علیه وآله؛2. زمینه‌سازی­های لازم برای ظهور پیامبرصلی الله علیه وآله.
 
[1]. رعد: 7.