واژ‌ۀ «متوسّمین» از واژگان قرآنی است که علی رغم استفادۀ یک‌بارۀ آن در قرآن کریم در حیطه‌های مختلف علمی بسامد پیدا کرده است. شمار قابل توجهی از روایات نیز سعی در تبیین مفهوم و مصداق آن دارند و در ادبیات حدیثی، اعتقادی و عرفانی نیز جایگاه ویژه‌‌‌ای پیدا کرده است. براین پایه پژوهش پیش رو با روش توصیفی-تحلیلی، نخست به ‌‌جست‌وجو در منابع علم لغت به بررسی مفهوم لغوی این واژه پرداخته و سعی گردیده است موضوع‌له معنای لغویِ این واژه تبیین گردد. سپس مؤلفه‌های معناییِ این واژ‌ه در مقام کاربرد واستعمال قرآنی مورد توجه وارزیابی معنایی شده است. ‌درمرحلۀ بعد، شناخت مصادیق عینیت‌یافتۀ مؤلفه‌های مذکور مد نظر قرار گرفته و در این راستا روایاتی که در تفسیر این واژه صادر شده‌اند، محطّ نظر و بررسی مصداقی قرارگرفته و بر اساس آن، به بررسی استظهاری روایات پرداخته شده تا مراد حقیقی و جدّی قرآن کریم از این واژه معلوم گردد. و در ‌مرحلۀ نهایی تأکید شده است که توسّم حاکی از خصوصیتی ممتاز برای ائمه علیهم السلام است که وابسته به مقام ولایت آن‌ها از معصومی به معصومی دیگر منتقل شده است. این دانش نوعی علم خاص به سرنوشت و ایمان و کفر افراد است.