خداوند متعال در آیۀ 180 سورۀ مبارکۀ «أعراف» خود را دارای اسماء حسنی معرفی کرده و بندگان را ناگزیر از خواندن و عبادت از طریق آنها کرده است. روایاتی نیز به این نکته اشاره دارند که اهلبیت (عم) خود را اسماء حسنای الهی معرفی کردهاند. در این نوشتار در صدد تبیین مفهوم روایات به روش توصیفی از طریق مطالعات کتابخانهای بودهایم و مشخص شد که چه رابطهای بین اسماء الهی و امامان (عم) وجود دارد. در ابتدا دیدگاه مفسران پیرامون آیۀ شریفه ذکر شد که عمدتاً در صدد بیان معنای ظاهری آیه بودهاند. در ادامه، نظریات شارحان احادیث بیان شد و پس از نقد و بررسی نظریات فوق بدین نتیجه رسیدیم که از آنجایی که به تعبیر آیات و روایات، اسماء الهی طریق عبادت خدای متعال هستند و همچنین معرفت او از طریق اسماء صورت میگیرد، میتوان گفت حقیقتِ اسم در لسان کتاب و سنت، اهلبیت (عم) هستند که عبادت خدای متعال تنها از طریق معرفت ایشان میسر است.
