بنیاد فرهنگی امامت امامت پژوهی ‪2588-6533 12 2 2024 12 10 Understanding the Ansar's Perspective on the Hadith of Ghadir and Their Role in the Formation of Saqifah *(Addressing the Doubts of Sulayman al-Kharashi)* فهم انصار از حدیث غدیر و دلیل تشکیل سقیفه توسط آنان ناظر به شبهات سلیمان الخراشی 7 40 213701 10.22034/jep.2024.213701 FA سید محمد یزدانی پژوهشگر همکار در پژوهشگاه بین المللی المصطفی ص 0000-0001-9068-2997 Journal Article 2023 10 11 According to Shia belief, the Prophet Muhammad (PBUH) introduced Amir al-Mu'minin (AS) as his immediate successor at Ghadir Khumm; however, other Islamic sects claim that the event only emphasized the necessity of loving him. They have raised extensive doubts and questions to support this interpretation of Ghadir. "Sulayman al-Kharashi" is a contemporary Salafi writer who has propagated doubts on this topic, including the argument that "the presence of the Ansar at Saqifah indicates that they did not understand the concept of Imamate and Caliphate from the Hadith of Ghadir; thus, they attended the Saqifah of Banu Sa'ida and handed over governance to Abu Bakr." They argue that Shia Muslims exhibit a dual behavior towards the Ansar; at times, they consider them apostates due to their role in forming Saqifah, yet they praise them for participating in the battles of Jamal and Siffin. This paper aims to address this doubt by answering the question: Did the Ansar understand Wilaya and succession from Ghadir, or merely friendship and affection? It will also explore the motivations behind the Ansar's presence at Saqifah and their participation in the battles of Jamal and Siffin. Through a descriptive-analytical methodology and consultation of Sunni library sources, we have concluded that: 1. The extensive presence of the Ansar in the battles of Jamal and Siffin raises numerous implications and consequences for the beliefs of Shia opponents, including questioning the justice and heavenly status of all companions, as well as their religious, political, and scholarly authority; 2. The Ansar preemptively gathered at Saqifah to safeguard themselves from the oppression of Quraysh; 3. The Ansar shared the Shia interpretation of the Hadith of Ghadir; 4. Amir al-Mu'minin (AS) is the criterion for truth and falsehood, and Shia Muslims evaluate companions based on this standard. بر اساس باور شیعیان، رسول خدا (ص) در غدیر خم امیرمؤمنان (ع) را به جانشنی بلافصل خود معرفی کرده است؛ اما دیگر مذاهب اسلامی مدعی‌اند که در غدیر تنها از لزوم دوست داشتن آن حضرت سخن گفته شده است. آن‌ها برای اثبات این برداشت از غدیر، شبهات و سؤالاتی را به صورت گسترده مطرح کرده‌اند. «سلیمان الخراشی» یکی از نویسندگان معاصر سلفی است که در این موضوع شبهه‌پراکنی کرده‌ است؛ از جمله این‌که «حضور انصار در سقیفه، دلیل بر این است که آنان از حدیث غدیر، امامت و خلافت برداشت نکرده‌اند؛ بنابراین در سقیفۀ بنی‌ساعده حاضر شدند و حکومت را به ابوبکر واگذار کردند. آنان مدعی‌اند که شیعیان در قبال انصار رفتار دوگانه دارند؛ گاهی انصار را به دلیل تشکیل سقیفه مرتد می‌دانند، اما همان‌ها را به خاطر شرکت در جنگ جمل و صفین ستایش می‌کنند.» این نوشتار با هدف پاسخ‌گویی به این شبهه، به این سؤال پاسخ خواهد داد که: آیا انصار از غدیر، ولایت و جانشینی فهمیده بود یا دوستی و محبت؟ همچنین به انگیزه‌های حضور انصار در سقیفه و نیز شرکت آنان در جنگ جمل و صفین خواهد پرداخت. در نگارش این مقاله که با روش توصیفی ـ تحلیلی و با مراجعه به منابع کتابخانه‌ای اهل‌سنت انجام پذیرفته است، به این نتیجه رسیده‌ایم که: 1. حضور گستردۀ انصار در جنگ جمل و صفین، لوازم و عواقب زیادی برای باورهای مخالفان شیعه دارد؛ از جمله: عدالت و بهشتی بودن همۀ صحابه، مرجعیت دینی، سیاسی و علمی را زیر سؤال می‌برد؛ 2. انصار برای در امان ماندن از ظلم‌های قریش پیش‌دستی کردند و در سقیفه جمع شدند؛ 3. انصار همان برداشت شیعه از حدیث غدیر را داشته‌اند؛ 4. امیرمؤمنان (ع) میزان حق و باطل است و شیعیان، صحابه را با همین میزان می‌سنجند.

https://jep.emamat.ir/article_213701_1cce11228b8efe8eda06a59d2ec6ab1a.pdf

بنیاد فرهنگی امامت امامت پژوهی ‪2588-6533 12 2 2023 02 20 Critique of the Attribution of Superiority of the Two Sheikhs over Amir al-Mu'minin (AS) نقد انتساب افضلیت شیخین بر امیرالمؤمنین علیه السلام به آن حضرت 41 68 213703 10.22034/jep.2023.213703 FA عبد الرحمان باقر زاده عضو هیات علمی دانشکده الهیات (گروه معارف اسلامی) دانشگاه مازندران Journal Article 2025 01 19 The superiority of Amir al-Mu'minin (AS) over other companions of the Prophet of God (PBUH) is a truth that can be proven through an examination of verses and hadiths, and it is not hidden from fair-minded individuals. If there were no other evidence for his leadership, this very superiority would be sufficient to establish his rightful claim to leadership and to invalidate the caliphate of others. However, some frequently cited hadiths in Sunni sources suggest that he regarded the Two Sheikhs as superior to himself. This paper seeks to investigate the authenticity of these hadiths and whether accepting such narrations is possible. Through a fair analysis and descriptive-analytical method, relying on credible sources, this article demonstrates that for various reasons, including contradictions with the prophetic and Ali traditions, the weakness of narrators, and so forth, these narrations lack authenticity and are never reliable افضلیت امیرالمؤمنین 7 بر سایر صحابۀ پیامبر خدا 6 حقیقتی است که با بررسی آیات و روایات قابل اثبات بوده و بر افراد منصف پوشیده نیست. اگر هیچ دلیل دیگری بر امامت آن حضرت نبود، همین افضلیت، جهت اثبات أحقّیت آن حضرت در امامت و بطلان خلافت دیگران کافی بود. با این حال، برخی روایات پرتکرار در منابع اهل‌سنت، حاکی است که آن حضرت، شیخین را از خود برتر و افضل دانسته است. این نوشتار، به دنبال کشف صحت و سقم این دسته از روایات بوده و این‌که آیا قبول چنین روایاتی ممکن است؟ این مقاله با بررسی منصفانه و روش توصیفی ـ تحلیلی و با تکیه بر منابع معتبر، نشان میدهد که به دلایل گوناگون از جمله تعارض با سنت نبوی و علوی، ضعف راویان و...، این روایات فاقد اصالتند و هرگز قابل استناد نیستند. https://jep.emamat.ir/article_213703_dafb43e1bb389b17d482186a93cb20ac.pdf

بنیاد فرهنگی امامت امامت پژوهی ‪2588-6533 12 2 2023 02 20 Study of the Jurisprudence of the Hadiths "We are, by God, the Most Beautiful Names of God" بررسی فقه الحدیثی روایات «نحن والله اسماء الله الحسنی» 69 88 213704 10.22034/jep.2023.213704 FA مصطفی قدیم آبادی دانشجوی دکتری قرآن و حدیث. 0009-0008-1000-5936 Journal Article 2025 01 19 In verse 180 of Surah Al-A'raf, Allah Almighty introduces Himself as possessing the Most Beautiful Names and obliges His servants to invoke and worship Him through them. There are also narrations that indicate the Ahlul Bayt (peace be upon them) have identified themselves as the divine Most Beautiful Names. This paper aims to elucidate the meaning of these narrations through a descriptive method based on library studies, revealing the relationship between the divine names and the Imams (peace be upon them). Initially, the perspectives of interpreters regarding this noble verse were mentioned, which primarily sought to express its apparent meaning. Subsequently, the views of hadith commentators were discussed, and after critiquing and analyzing these theories, we concluded that since, according to the verses and narrations, the divine names are a means of worshiping Allah Almighty and knowledge of Him is attained through these names, it can be said that the essence of the name in the language of the Book and Tradition is embodied in the Ahlul Bayt (peace be upon them), through whom worshiping Allah Almighty is only possible via their recognition. خداوند متعال در آیۀ 180 سورۀ مبارکۀ «أعراف» خود را دارای اسماء حسنی معرفی کرده و بندگان را ناگزیر از خواندن و عبادت از طریق آن‌ها کرده است. روایاتی نیز به این نکته اشاره دارند که اهل‌بیت (عم) خود را اسماء حسنای الهی معرفی کرده‌اند. در این نوشتار در صدد تبیین مفهوم روایات به روش توصیفی از طریق مطالعات کتابخانه‌‌ای بوده‌ایم و مشخص شد که چه رابطه‌‌ای بین اسماء الهی و امامان (عم) وجود دارد. در ابتدا دیدگاه مفسران پیرامون آیۀ شریفه ذکر شد که عمدتاً در صدد بیان معنای ظاهری آیه بوده‌اند. در ادامه، نظریات شارحان احادیث بیان شد و پس از نقد و بررسی نظریات فوق بدین نتیجه رسیدیم که از آنجایی که به تعبیر آیات و روایات، اسماء الهی طریق عبادت خدای متعال هستند و همچنین معرفت او از طریق اسماء صورت می‌گیرد، می‌توان گفت حقیقتِ اسم در لسان کتاب و سنت، اهل‌بیت (عم) هستند که عبادت خدای متعال تنها از طریق معرفت ایشان میسر است.

https://jep.emamat.ir/article_213704_05808a171f6fbb8e07e7b512d9db7fa7.pdf

بنیاد فرهنگی امامت امامت پژوهی ‪2588-6533 12 2 2023 02 20 The Semantic Components of the Term "Mutawassimin" in the Holy Quran with a Comparative Approach to the Position of Wilayah مؤلفه‌های معنایی واژ‌ۀ «ْمُتَوَسِّمین» در قرآن کریم با رویکرد تطبیقی به مقام ولایت 89 112 213705 10.22034/jep.2023.213705 FA رحمان عشریه عضو هیأت علمی دانشگاه علوم ومعارف قرآن کریم. 0000-0001-5558-3221 Journal Article 2025 01 19 The term "mutawassimin" is one of the Quranic words that, despite its singular use in the Holy Quran, has found frequency in various scientific fields. A significant number of narrations also attempt to clarify its meaning and exemplification, establishing a special place for it in hadith, theological, and mystical literature. Based on this foundation, the present study employs a descriptive-analytical method to first explore the linguistic meaning of this word in lexical sources and aims to elucidate the subject of its linguistic meaning. Then, the semantic components of this term in its Quranic application and usage are examined and evaluated. In the subsequent stage, identifying the exemplified instances of the mentioned components is considered, and in this context, narrations that have been issued regarding the interpretation of this term are taken into account and examined for their specific instances. Based on this, an interpretive analysis of the narrations is conducted to determine the true and serious intention of the Holy Quran behind this word. In the final stage, it is emphasized that "tawassum" indicates an exceptional characteristic for the Imams (AS), which has been transmitted from one infallible to another based on their position of wilayah. This knowledge represents a specific understanding of the fate and faith or disbelief of individuals. واژ‌ۀ «متوسّمین» از واژگان قرآنی است که علی رغم استفادۀ یک‌بارۀ آن در قرآن کریم در حیطه‌های مختلف علمی بسامد پیدا کرده است. شمار قابل توجهی از روایات نیز سعی در تبیین مفهوم و مصداق آن دارند و در ادبیات حدیثی، اعتقادی و عرفانی نیز جایگاه ویژه‌‌‌ای پیدا کرده است. براین پایه پژوهش پیش رو با روش توصیفی-تحلیلی، نخست به ‌‌جست‌وجو در منابع علم لغت به بررسی مفهوم لغوی این واژه پرداخته و سعی گردیده است موضوع‌له معنای لغویِ این واژه تبیین گردد. سپس مؤلفه‌های معناییِ این واژ‌ه در مقام کاربرد واستعمال قرآنی مورد توجه وارزیابی معنایی شده است. ‌درمرحلۀ بعد، شناخت مصادیق عینیت‌یافتۀ مؤلفه‌های مذکور مد نظر قرار گرفته و در این راستا روایاتی که در تفسیر این واژه صادر شده‌اند، محطّ نظر و بررسی مصداقی قرارگرفته و بر اساس آن، به بررسی استظهاری روایات پرداخته شده تا مراد حقیقی و جدّی قرآن کریم از این واژه معلوم گردد. و در ‌مرحلۀ نهایی تأکید شده است که توسّم حاکی از خصوصیتی ممتاز برای ائمه علیهم السلام است که وابسته به مقام ولایت آن‌ها از معصومی به معصومی دیگر منتقل شده است. این دانش نوعی علم خاص به سرنوشت و ایمان و کفر افراد است.

https://jep.emamat.ir/article_213705_0d2c065010503361b0dc04c7cf4564f6.pdf

بنیاد فرهنگی امامت امامت پژوهی ‪2588-6533 12 2 2023 02 20 Comparative Analysis of Identification of the enemy in the Time of Imam Ali (AS) and Jesus Ibn Maryam (AS) تحلیل تطبیقیِ دشمن‌‌شناسی در زمان امیرالمؤمنین (ع) و عیسی بن مریم (عا) 113 148 213707 10.22034/jep.2023.213707 FA علیرضا شاهین استادیار مجتمع آموزش عالی امام خمینی(ره) Journal Article 2025 01 19 The complex performance of the Jews and their efforts to camouflage and remain hidden behind the antagonisms and oppositions to God's prophets has caused them not to be recognized as the main enemy of the prophets throughout history and has caused the followers of the path of guidance to not have sufficient knowledge about the role of this antagonistic enemy. And this is an important challenge that has existed continuously in different eras. Based on this, we found it necessary to remove the mask from their faces in two important periods of history, namely the era of Jesus Ibn Maryam (peace be upon him) and Amirul Momineen (peace be upon him), to reveal their true face. This stubborn enemy is one of the important obstacles in front of the clear path of divine prophets, which has always been an obstacle to the right path; Therefore, getting to know the Jews and understanding their goals and methods is an undeniable necessity for planning, determining and compiling a correct and effective counter-policy and appropriate and timely reactions. In the present article, the author seeks to identify the enemy during the lifetime of Jesus (peace be upon him) and Amir al-Mu'minin Ali (peace be upon him) with a descriptive-analytical method and a comparative study. One of the most important results of this research is that the secret of comparing Imam Ali (peace be upon him) to Jesus (peace be upon him) is clarified in the statements of Prophet Muhammad (peace be upon him) and by analyzing the methods of the enemy's movements in front of them, the mask of the Jewish face is revealed and their influence and role in deviating the society from the right path is determined. عملکرد پیچیدۀ یهود و تلاش آن برای استتار، موجب عدم شناساییاش ورای حرکتها و مخالفتها با ‌انبیای الهی در طول تاریخ بوده و باعث شده است پیروان راه هدایت، دربارۀ نقش این دشمن متخاصم شناخت کافی نداشته باشند و این مهم، چالشی است که پیوسته وجود داشته. بر این اساس لازم دیدیم که با برطرف کردن نقاب از چهرۀ آن در دو برهۀ مهم، یعنی دوران عیسی بن مریم (علیهما سلام) و امیرالمؤمنین (علیه السلام)، به آشکار‌‌سازی رخسار واقعی‌اش بپردازیم. این دشمنِ سرسخت از موانع مهم در مقابل راه روشن انبیا و ‌اولیای الهی است که همواره سدّ راه حق بوده؛ لذا شناخت یهود و پی بردن به اهداف و روش‌های آن برای برنامه‌ریزی، تعیین و تدوین سیاست مقابلۀ صحیح و تأثیرگذار و واکنش‌های بجا و به‌هنگام، ضرورتی است انکارناپذیر. در نوشتار حاضر نویسنده در پی آن است که با روش توصیفی ـ تحلیلی و با مطالعۀ تطبیقی به شناخت دشمن در دورۀ زندگانی حضرت عیسی (علیه السلام) و امیرالمؤمنین (علیه السلام) بپردازد. از اهمّ نتایج حاصلۀ این تحقیق آن است که راز تشبیه امام علی (علیه السلام) به حضرت عیسی (علیه السلام) در بیانات پیامبر اعظم (صلی الله علیه و آله) روشن می‌شود و با واکاوی شیوه‌های تحرکات دشمن در مقابل آنان نقاب از چهرۀ یهود برافکنده و نقش آنان در به انحراف کشاندن جامعه از مسیر حق آشکار‌ می‌گردد.

https://jep.emamat.ir/article_213707_23dcb58dd5dc4c9d90994731a1525969.pdf

بنیاد فرهنگی امامت امامت پژوهی ‪2588-6533 12 2 2023 02 20 Analysis of the Exclusive Consultation Concept of the Messenger of God (PBUH) with the Two Shaykhs تحلیل انگارۀ انحصاری بودن مشورت رسول خدا (ص) با شیخین 149 176 213708 10.22034/jep.2023.213708 FA رضا نظری دانشجوی دکترا Journal Article 2025 01 19 Sunni scholars claim that when the Messenger of God (PBUH) intended to consult his companions on a matter, he specifically sought the opinions of Abu Bakr and Umar, who would then provide their views. Consequently, Sunni scholars have taken this as evidence of the superiority and precedence of these two over other companions, deeming them more suitable for leadership. This paper aims to elucidate the baselessness of the Sunni arguments supporting such an exclusive claim, relying on documented narrations and historical reports. It seeks to answer the question: Did Abu Bakr and Umar hold such a position with the Prophet (PBUH)? In fact, this research employs a historical-analytical method and uses evidence to demonstrate that, firstly, the belief among Sunnis that the Prophet (PBUH) only consulted with the two Shaykhs lacks any authenticity; as the Prophet was known for consulting many individuals from various backgrounds, and this practice was not limited to any specific person or group. Secondly, the Messenger of God (PBUH) did not need to consult others, as he gained nothing from such consultations; this was an act of divine mercy for the community, rather than a necessity for his own understanding of people's opinions. دانشمندان اهل‌سنت مدعی‌اند که رسول خدا (ص) زمانی که در مسئله‌ای قصد مشورت با اصحابشان را داشتند، از ابوبکر‌‌‌ و عمر به طور ویژه و خاص نظرخواهی می‌کردند و آن دو نظرشان را می‌گفتند. از همین روی علمای عامه، همین موضوع را دلیل بر افضلیت و تقدم آن دو بر دیگر صحابه دانسته‌اند و آن دو را از دیگران برای خلافت شایسته‌‌تر می‌دانند. نوشتار حاضر، با هدف تبیین‌‌ بی‌پایه بودن ‌‌دلایل و مؤیدات اهل‌سنت بر چنین ادعای انحصاری با تکیه بر گزارش‌های مستند روایی و تاریخی انجام گرفته و در پی پاسخ به این پرسش است که: آیا ابوبکر و عمر چنین جایگاهی نزد پیامبر (ص) داشتند؟ در واقع این تحقیق با روش تاریخی ـ تحلیلی و با استفاده از اسنادی ثابت می‌کند که اولاً، این باور اهل‌سنت که پیامبر (ص) فقط با شیخین به مشورت می‌نشستند، هیچ‌گونه اصالتی ندارد؛ چراکه حضرت فراوان اهل شور و مشورت بودند و در طرح‌وارۀ مشورتی ایشان، افراد مختلف با طیف‌های گوناگون اظهار نظر می‌کردند و این موضوع به شخص خاص یا طیف ویژه‌ای اختصاص نداشت؛ ثانیاً، رسول خدا (ص) نیازی به مشورت با دیگران نداشتند و از این رهگذر چیزی عاید آن حضرت نمی‌گشت و این نیز از باب رحمت الهی برای امت بود، نه از باب احتیاج به آراء مردم.

https://jep.emamat.ir/article_213708_16e15bd30f2a3e2a8dc25bef80516e09.pdf

بنیاد فرهنگی امامت امامت پژوهی ‪2588-6533 12 2 2023 02 20 The Scope of Meaning and Instances of Divine Proof: A Case Study of Imam Ali's Father, Abu Talib وسعت معنایی و مصداقیِ حجت الهی بودن؛ بررسی موردی حضرت ابوطالب 149 206 213709 10.22034/jep.2023.213709 FA سید محمد تقی موسوی کراماتی استادیار گروه آموزشی الهیات، دانشگاه فرهنگیان. تهران.ایران حسن جوادی نیا استادیار گروه آموزشی تاریخ، دانشگاه فرهنگیان، تهران.ایران Journal Article 2025 01 19 A fundamental principle of Islam is the belief in divine proof, which necessitates the presence of prophets and divine leaders in the worldly life of humans. This paper seeks to explore the semantic range of divine proofs beyond just the prophets and divine leaders; simply having divine messengers and their successors does not fulfill the breadth of the principle "And for every people is a guide." Therefore, there must be individuals other than those mentioned who fall within the semantic domain of "divine proof" and fill the gap referred to as the "period of occultation." If this is not the case, the principle "And for every people is a guide" will never come to fruition. In this context, Abu Talib possesses characteristics that align perfectly with the essence of divine proof. The evidence categorized into two groups—manifest and hidden or conforming and consequential—demonstrates the ultimate purpose of such divine proofs. The findings of this research affirm the status of Abu Talib as a divine proof to fulfill two historical responsibilities: . Preserving the divine proofs and signs before the emergence of the Prophet Muhammad (peace be upon him); Creating the necessary groundwork for the emergence of the Prophet Muhammad (peace be upon him). از قواعد خاصّ دین اسلام، باورمندی به حجت الهی است که بر بنیاد آن، حضور پیامبران و امامان الهی در حیات اینجهانیِ انسان ضرورت مییابد. نوشتار حاضر کوشیده است دامنۀ معناییِ حجج الهی را فراتر از انبیا و امامان الهی بجوید؛ چراکه صرف وجود فرستادگان الهی و جانشینانشان، تأمینکنندۀ وسعت قاعدۀ «وَلِکُلِّ قَوْمٍ‏ هَاد»[1]نیست. پس میباید افرادی غیر از نام‌بردگان، در حیطۀ معناییِ«حجت الهی» بگنجند و خلائی که از آن با عنوان «دوران فترت» یاد میشود، پر کنند. جز این باشد، قاعدۀ «وَلِکُلِّ قَوْمٍ‏ هَاد» هرگز به بار نخواهد نشست. در این میان، حضرت ابوطالب برخوردار از ویژگیهایی است که با حقیقتِ حجت الهی کاملاً مطابقت دارد.ادلهای که در دو دستۀ جلی و خفی یا مطابقی و التزامی جای میگیرند، غایت وجودیِ این نوع از حجتهای الهی را اثبات می‌کنند. آنچه از پژوهش حاضر به دست آمده است، اثبات حجت الهی بودنِ حضرت ابوطالب است تا این دو مسئولیت تاریخی را به انجام برساند:1. حفظ حجتها و بیّنات الهی پیش از ظهور پیامبرصلی الله علیه وآله؛2. زمینه‌سازیهای لازم برای ظهور پیامبرصلی الله علیه وآله. [1]. رعد: 7.

https://jep.emamat.ir/article_213709_1ee85160bbfb3e24b57bc17af71c9272.pdf

بنیاد فرهنگی امامت امامت پژوهی ‪2588-6533 12 2 2023 02 20 Critique of Ibn Hajar al-Asqalani's View in "Fath al-Bari" Regarding the Hadith "Close the Doors Except for the Door of Abu Bakr" نقد دیدگاه ابن‌حجر عسقلانی در کتاب فتح الباری در مورد حدیث «سُدُّوا الأبوَابَ إلَّا بَابَ أبی‌بَکر» 207 234 213710 10.22034/jep.2023.213710 FA طاهره شقاقی دانشجوی دکترا. محمد محسن مروجی طبسی استادیار گروه فرق شیعه دانشگاه ادیان و مذاهب قم.ایران Journal Article 2025 01 19 One of the hadiths that Ibn Hajar explains in his book "Fath al-Bari" is the hadith "Close the doors except for the door of Abu Bakr." He narrates this hadith through several chains and believes that this historical event occurred towards the end of the Prophet's (PBUH) life. By mentioning this narration, he aims to highlight the virtues of Abu Bakr and demonstrate his suitability for the caliphate. However, since this narration contradicts the hadith "Close the doors except for the door of Ali," he proposes solutions to reconcile both narrations, which can be examined and critiqued. Among these solutions is the claim that the narration regarding Ali (PBUH) occurred after the migration and is authentic, while the narration regarding Abu Bakr took place towards the end of the Prophet's (PBUH) life and is metaphorical. By presenting this hadith, he attributes one of the unique historical facts related to Amir al-Mu'minin (PBUH) to Abu Bakr, which, upon examining the verses and narrations in this context, we find to be incorrect. از احادیث صحیح بخاری که ابن‎حجر در کتاب فتح‎ الباری شرح می‌دهد، حدیث «سُدُّوا الأبوَابَ إلَّا بَابَ أبی‌بَکر» است. وی این حدیث را از چند طریق روایت می‎‎کند و معتقد است این واقعۀ تاریخی در اواخر عمر پیامبر (ص) اتفاق افتاده است. او با ذکر این روایت در صدد است به فضیلت‎های ابو‌بکر اضافه ‌و شایستگی او را برای خلافت بیان کند؛ اما از آنجایی که این روایت با حدیث «سُدُّوا الأبوَابَ إلَّا بابَ عَلِی» معارضه دارد، راهکارهایی را برای جمع هر دو روایت پیشنهاد می‎کند که قابل بررسی و نقد است؛ از جمله این‌که روایت باب علی (ع) بعد از هجرت اتفاق افتاده و حقیقی است، و روایت باب أبی‌بکر در اواخر عمر پیامبر (ص) واقع شده و مجازی است. او با بیان حدیث مذکور، یکی از واقعیت‌های تاریخیِ منحصر در امیرالمؤمنین (ع) را به ابوبکر نسبت می‌دهد که با بررسی آیات و روایات در این زمینه، به نادرست بودن آن پی می‌بریم.

https://jep.emamat.ir/article_213710_050d06378e6e7595d06dcf8fc1c9fdc9.pdf

بنیاد فرهنگی امامت امامت پژوهی ‪2588-6533 12 2 2023 02 20 Comparative Study of the Characteristics of Imamate with the Blessed Presence of Lady Fatimah (peace be upon her) بررسی تطبیقی شاخصه‌های امامت با وجود مبارک حضرت زهرا (س) 235 264 213711 10.22034/jep.2023.213711 FA مصطفی حاجی ولیئی مربی / مرکز تخصصی امامت روح اله متقی نیک پژوهشگر 0009-0007-0216-880X نفیسه زارعی دانشجو/ دانشگاه تهران Journal Article 2025 01 19 In religious texts, numerous virtues and merits have been mentioned for Lady Fatimah (peace be upon her), some of which are the very qualities required for holding the position of Imamate, which an Imam must possess. The three attributes of "knowledge," "innocence," and "superiority," which Allah, the Exalted, grants to His saints and successors, are established as valid conditions for Imamate in the case of Lady Fatimah (peace be upon her). Additionally, "divine selection," which is a prerequisite for the granting of the position and divine choice, is proven to be one of her most significant perfections and ranks. Clarifying ambiguities regarding some of Lady Fatimah's (peace be upon her) ranks and dispelling any misconceptions about her spiritual deficiency due to the lack of the title Imam being applied to her, considering her spiritual status in the belief system, can well illustrate the necessity of this research. In this article, through a revelatory-narrative method and a descriptive-analytical approach, the characteristics of Imamate will be explained, along with an examination of these characteristics within the attributes of Lady Fatimah (peace be upon her), where one cannot find any divine appointment for Imamate in her case alone. در متون دینی، مناقب و فضایل بیشماری برای حضرت زهرا (س) ذکر شده است که برخی از این فضایل همان صفاتی هستند که برای تصدّی منصب امامت لازمند و امام باید آن صفات را دارا باشد. سه صفتِ «علم»، «عصمت» و «افضلیت» که خداوند متعال آن را به اولیا و اوصیای خود عطا میکند، از شروط معتبر امامت است که برای حضرت زهرا (س) اثبات میشود. همچنین «اصطفای الهی» که مقدمۀ اعطای منصب و گزینش الهی است و از مهمترین کمالات و مقامات به شمار میرود، برای ایشان به اثبات می‌رسد. زدودن ابهامات در رابطه با برخی مقامات حضرت زهرا (س) و دفع توهّم نقصان معنوی ایشان به جهت عدم اطلاق امام بر حضرت زهرا (س)، با توجه به جایگاه معنوی ایشان در نظام اعتقادی، میتواند ضرورت این پژوهش را به خوبی تبیین کند. در مقالة حاضر با روشِ نقلی ـ وحیانی و با رویکردِ توصیفی ـ تحلیلی، ضمن تبیین شاخصه‌های امامت، به بررسی‌ آن‌ها در بین ویژگی‌های حضرت زهرا ÷ پرداخته میشود که تنها نصب الهی برای نصب امامت را در ایشان نمیتوان یافت.

https://jep.emamat.ir/article_213711_5cb4cc23ea9144cff9507e930366069a.pdf

بنیاد فرهنگی امامت امامت پژوهی ‪2588-6533 12 2 2023 02 20 The Role of the "Banu Amir bin Lu'ay" in the Formation and Consolidation of the Succession of the Early Caliphs Based on Ancient Texts of Both Sects نقش‌ «بنوعامر بن لؤی» در شکل‌گیری و تثبیت جانشینیِ خلفای نخستین با تکیه بر متون کهن فریقین 265 300 213712 10.22034/jep.2023.213712 FA ابراهیم رضائی کلیری دانش پژوه سطح 4 شیعه شناسی عضو گروه پژوهشی تاریخ مقارن مرکز تخصصی ائمه اطهار علیهم السلام Journal Article 2025 01 19 After the passing of the Messenger of God (peace be upon him), the first model of selecting a caliph emerged without reliance on divine text. The proponents of this theory faced numerous challenges and oppositions, and to establish it, they required the economic, military, political, and cultural power of the Quraysh, one branch of which was "Banu Amir bin Lu'ay." This paper, relying on ancient historical and hadith sources from both Shia and Sunni perspectives and utilizing a descriptive-analytical method, aims to elucidate the dimensions of influence of this branch of Quraysh in the formation and consolidation of the succession of the early caliphs. The research findings indicate that this branch, due to their living conditions in the deserts, possessed a high spirit of warfare and military capability. Their large population and kinship ties with the tribes of Taym, Adi, and Banu Umayyah provided a suitable background for their military and political engagement. Their economic, scientific, and cultural conditions were not such that they could play significant roles in these areas. They were primarily powerful soldiers and military commanders who indirectly contributed to the economic aspects of the rule of the early caliphs. Although the deaths of many from Banu Amir in the 18th year of Hijra reduced their prominent presence during the time of Uthman ibn Affan and Muawiyah, the presence of powerful military figures during this period filled this gap, and their political presence was revived; however, this time they opposed the ruling faction and significantly assisted Muawiyah in political and military dimensions. پس از رحلت رسول خدا (ص) نخستین الگوی انتخاب خلیفه بدون تکیه بر نصّ الهی پدیدار شد. دستاندرکاران این نظریه با مشکلات و مخالفتهای فراوانی روبه‌رو بودند و برای تثبیت آن، نیازمند قدرت اقتصادی، نظامی، سیاسی و فرهنگیِ قریش بودند که یکی از بطون آن، «بنوعامر بن لؤی» است. نوشتار پیش رو، با تکیه بر منابع کهنِ تاریخی و حدیثیِ شیعه و اهلسنت و با بهرهگیری از روش توصیفی ـ تحلیلی، به دنبال تبیین ابعاد تأثیرگذاری این بطن قریش در شکلگیری و تثبیت جانشینی خلفای نخستین است. نتایج پژوهش نشان میدهد این بطن به سبب شرایط زندگی در بیابانها، از روحیۀ جنگاوری و توان نظامیِ بالایی برخوردار بودند. جمعیت زیاد، پیوندهای نَسَبی با قبایل تیم، عدی و بنی‌امیه، زمینۀ مناسبی برای نقش‌آفرینی نظامی و سیاسیِ آنان فراهم آورد. وضعیت اقتصادی، علمی و فرهنگی آنان نیز به گونهای نبود که در این ابعاد ایفای نقش داشته باشند. آنان عمدتاً سربازان و فرماندهان نظامیِ قدرتمندی بودند که به طور غیرمستقیم، در بعد اقتصادی به حاکمیت خلفای نخستین ایفای نقش میکردند. هرچند کشته شدن بسیاری از بنوعامر در سال هجدهم هجری از حضور پررنگ آنان در دوران عثمان بن عفان و معاویه کاست، اما حضور شخصیت‌های قدرتمند نظامی در این دوران، این خلأ را پر کرد و حضور سیاسیِ آنان دوباره احیا شد؛ اما این بار آنان در مقابل جریان حاکم قرار گرفتند و در ابعاد سیاسی و نظامی، کمک فراوانی به معاویه کردند.

https://jep.emamat.ir/article_213712_a9d7bb561478529c2c83e92c01fa8418.pdf

بنیاد فرهنگی امامت امامت پژوهی ‪2588-6533 12 2 2023 02 20 The Knowledge of the Imam Regarding Languages علم امام به لغات 301 322 213713 10.22034/jep.2023.213713 FA محمدباقر مرتضوی نیا هیبت علمی جامعة المصطفی العالمیة Journal Article 2025 01 19 "Imamate" is one of the fundamental principles of the Imamiyah faith, and its discussions are divided into general and specific imamate based on the proof of major concepts and the elucidation of minor details. One of the important discussions in general imamate is the requirements of the imam, including the attribute of "knowledge." This attribute holds a special place due to its connection with the infallibility of the imam and its role in distinguishing the true imam from false claimants. The extent of this attribute has been a subject of disagreement among theological sects and even among prominent figures within the Imamiyah faith regarding the necessity of certain levels of knowledge, such as knowledge of languages, crafts, and industries, in imamate. In this paper, using a descriptive-analytical method and employing rational arguments such as divine grace, priority, and wisdom, as well as textual evidence from verses like the Verse of Purification and numerous narrations, we demonstrate the necessity of knowledge of languages for the imam in relation to his role as an imam and divine proof. «امامت» از اصول مذهب امامیه است و مباحث آن از حیث اثبات کبریات و تبیین صغریات، به امامت عامه و خاصه تقسیم می‌شود. یکی از بحث‌های مهم در امامت عامه، بحث از بایستگی‌های امام از جمله صفت «علم» است. این صفت از جهت ارتباط با عصمت امام و دخالت در شناخت امامِ حق از مدعیان دروغین، جایگاه ویژه‌‌‌ای دارد و گسترۀ آن در بین مذاهب کلامی و حتی بین بزرگان مذهب امامیه از حیث شرطیتِ بعضی از مراتب آن، مانند علم به لغات و حِرَف و صنایع، در امامت، مورد اختلاف واقع شده است. در این نوشتار‌ با روش توصیفی ـ تحلیلی و استفاده از ادلۀ عقلی، مانند لطف‌ و اولویت و حکمت الهی و دلایل نقلی از آیات، مانند آیۀ تطهیر و روایات متعدد، تحت عناوین گوناگون که در بعضی از آن‌ها علت علم به لغات، امام و حجت خدا بودن بیان شده، لزوم علم به لغات برای امام از جهت امامت و حجت الهی بودن به اثبات رسیده است.

https://jep.emamat.ir/article_213713_465ee48bbeb301fdc18d0b50b0a0a01c.pdf

بنیاد فرهنگی امامت امامت پژوهی ‪2588-6533 12 2 2023 02 20 Examination and Critique of the Authenticity of Praises for Amir al-Mu'minin (PBUH) Towards the Caliphs in the Book "Al-Mukhtasar Min Kitab Al-Muwafaqa Bayn Ahl al-Bayt wa al-Sahaba" by Zamakhshari بررسی و نقد سندیِ ستایش‌های امیرالمؤمنین (ع) از خلفا در کتاب «المختصر من کتاب الموافقة بین اهل البیت و الصحابة» از زمخشری 323 352 213714 10.22034/jep.2023.213714 FA مرضیه خادمی ماشاری دانشکده شیعه شناسی گرایش کلام، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران محمد محسن مروجی طبسی استادیار گروه فرق شیعه دانشگاه ادیان و مذاهب قم.ایران Journal Article 2025 01 19 For a long time, Sunnis, especially Wahhabis, have sought to promote the idea of appropriating the Ahl al-Bayt (PBUH) for their own benefit. They refer to narrations that claim the Ahl al-Bayt (PBUH) praised the caliphs. The approach of this paper is to investigate whether the Takfiri Wahhabi claim regarding the existence of praises from Amir al-Mu'minin (PBUH) for the caliphs is accurate or not. Among the distortions made by Wahhabis is the assertion that the fabricated praises of Amir al-Mu'minin (PBUH) for the caliphs indicate his obedience and affection towards them. The book "Al-Mukhtasar Min Kitab Al-Muwafaqa Bayn Ahl al-Bayt wa al-Sahaba" is one of the oldest sources cited by Wahhabis and Salafis in this regard. This research attempts to critically examine some of the narrations from this book in terms of their authenticity and chain of transmission, based on sources from Sunni scholars themselves. The findings of this study indicate that the narrations of Amir al-Mu'minin's (PBUH) praises for the caliphs are flawed and contain issues related to their authenticity and chain of transmission. از دیرباز تا کنون، اهل‌سنت و به‌ویژه وهابیت، به دنبال ترویج تفکر مصادرۀ اهل‌بیت (عم) به نفع خویش هستند. آن‌ها به روایاتی استناد می‌کنند که اهل‌بیت (عم)، خلفا را ستایش کرده‌اند. رویکرد نوشتار حاضر این است که آیا ادعای وهابیتِ تکفیری، مبنی بر وجود ستایش‌های امیرالمؤمنین (ع) از خلفا، صحیح است یا خیر؟ از جمله تحریف‌های انجام‌شده از سوی وهابیت این است که ستایش‌های جعلیِ امیرالمؤمنین (ع) از خلفا را، پیروی آن حضرت از خلفا و دوست داشتن آنان قلمداد کرده‌اند. کتاب المختصر من کتاب الموافقة بین اهل ‌البیت و الصحابة، از قدیم‌ترین منابع مورد استناد وهابیت و سلفیه در این باره است. در این پژوهش تلاش شده است برخی از روایات این کتاب، به لحاظ سندی و رجالی و بر اساس منابع خود اهل‌سنت، بررسی و نقد شوند. برآیند تحقیق حاضر این است که روایات ستایش‌های امیرالمؤمنین (ع) از خلفا مخدوشند و اشکالات سندی و رجالی دارند.

https://jep.emamat.ir/article_213714_1182f7e507136346934e69eb56bc552f.pdf